Sangiovese is de belangrijkste rode druivensoort van Toscane en de meest aangeplante inheemse cultivar van Italië. De oorsprong ervan ligt in Midden-Italië, waar het sinds minstens de 14de eeuw is gedocumenteerd, hoewel de exacte herkomst onder ampelografen nog steeds ter discussie staat. De naam is waarschijnlijk afgeleid van "sangue di Giove" (bloed van Jupiter), wat zijn culturele betekenis in de regio weerspiegelt. De soort gedijt in de glooiende heuvels en klei-kalkstenen bodems van Toscane, waar warme dagen en koele nachten het mogelijk maken dat hij complexiteit ontwikkelt terwijl hij de natuurlijke zuurgraad behoudt.
Sangiovese produceert wijnen met kenmerkende karakteristieken: heldere zuurgraad, stevig tanninestruct uur en smaken gecentreerd rond rode kers, pruim en aarde. Aroma's bevatten vaak gedroogde kruiden, tabak en ijzermineraaliteit. De wijnen vertonen doorgaans een middelzwaar tot volledig lichaam, afhankelijk van kloon, wijngaardlocatie en vinificatiebenadering. De zuurgraad maakt het van nature voedselvriendelijk en geschikt voor veroudering, waarbij vele voorbeelden zich over decennia verbeteren. Monotypische expressies neigen naar elegantie en terughoudendheid in plaats van kracht, hoewel sommige moderne interpretaties rijper fruit en zachter tannines benadrukken.
De soort is fundamenteel voor verschillende grote appellatiegebieden: Chianti Classico DOCG en Vino Nobile di Montepulciano DOCG vereisen minimumpercentages Sangiovese, terwijl Brunello di Montalcino DOCG 100% Sangiovese verplicht stelt. Elke regio geeft duidelijk karakter door—Brunello vertoont doorgaans meer structuur en langlevigheid, terwijl Chianti Classico vaak de nadruk legt op frisheid en drinkbaarheid. Het natuurlijke zuurgraadprofiel en tanninestruct uur van Sangiovese passen goed bij tomatengebaseerde gerechten, gerookt vlees, gerijpte kazen en geroosterd wild. Het werkt bijzonder goed met rustieke Toscaanse keuken.
