Grand Cru vertegenwoordigt de hoogste classificatietrap in verschillende Franse wijnregio's, vooral in Bourgondië, Elzas, Champagne en bepaalde Bordeaux-appellations. In Bourgondië zijn Grand Cru-wijngaarden officieel aangewezen terreinen met specifieke geologische en klimatologische omstandigheden die consistent wijnen van uitzonderlijk karakter voortbrengen. Het classificatiesysteem verschilt per regio—Bourgondië heeft 33 Grand Cru-appellations die iets meer dan 500 hectare bestrijken, terwijl Elzas 51 Grand Cru-wijngaarden erkent, en in Bordeaux is de term van toepassing op landgoederen binnen de Classificatie van 1855 en het classificatiesysteem van Saint-Émilion.
Grand Cru-wijnen vertonen doorgaans grotere concentratie, complexiteit en rijpingspotentieel in vergelijking met regionale of dorpsniveau-wijnen uit dezelfde gebieden. Deze wijnen laten vaak een meer uitgesproken terroir-expressie zien, met minerale kwaliteiten en structurele elementen die hun specifieke wijngaardlocaties weerspiegelen. De strengere opbrengstnormering en kwaliteitseisen die vereist zijn voor Grand Cru-aanduiding resulteren over het algemeen in wijnen met diepere smaken, fijner ontwikkelde tannines in rode wijnen en grotere texturale rijkdom in witte wijnen.
De classificatie omvat meerdere regio's en druivensoorten, van Bourgondïsche Pinot Noir en Chardonnay Grand Crus zoals Corton-Charlemagne en Clos de Vougeot, tot Bordeaux-landgoederen zoals die in Haut-Médoc en Saint-Émilion. Elzas draagt Gewürztraminer en andere druivensoorten van zijn Grand Cru-wijngaarden bij, terwijl de Grand Cru-dorpen van Champagne de finste Blanc de Blancs en traditionele assemblages voortbrengen. Elke regio handhaaft haar eigen specifieke criteria en regelgeving die bepaalt wat in aanmerking komt voor Grand Cru-status.
